ฮืออออออออออออออออออออ
ฮืออออออ
ฮืออออออออออืออออออ
แง๊ๆๆๆ
นี่คือเรื่องราวความง่าวและความใจร้ายของมนุษย์
ฟังจากเสียงร้องไห้ของกูแล้ว
ย่อมบ่งบอกว่าใครง่าว
แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
เรื่องของเรือ่งคือ
กูถ่อไปพารากอง เพื่อดูกล้องdslr ที่ใฝ่ฝัน
แล้วก่อนไปกูก็แวะัชั้นเครื่องเขียนแล้วก็ซื้อปากกาเพ้นท์เล็บมามูลค่า 83 บาท ฮือออลดราคาสิบเปอเซนต์ สองแท่ง
แล้วก็ไปดูกล้อง
แล้วก็หย่อน กระเป๋าบัตรรถใต้ดิน (ขนาดเท่าซองใส่มือถือ) ซึ่งมีบัตรใต้ดินเติมเงินแบบนักศึกษาของกู มีเงินอยู่ในนั้นประมาณสี่ร้อยแล้วก็ตังทอนจากเอ็มเควันนั้น ที่แดกกับปู๊ด ก็ประมาณสามร้อยกว่าๆลงไปในถุงปากกาาาาาา
อะไรหลายๆอย่างง ทำให้ความซวยบังเกิด
(อนึ่งถ้ากูยังใช้กระเป๋าเทาใบควายๆที่ใช้มาโกดปี ก็คงจะหย่อนทุกอย่างลงในนั้น แต่เสือกเปลี่ยนมาใช้ใบเล็กไง)
ฮือ
ว่าแล้วก็ ฮือออ
เออ กูทำหาย
รวมๆแล้วก็เกือบพันนึงงงงงงง แหน่ะะะะะะะะะะะ
สัด
แอร๊ยยยยยยย
ไม่ใช่หายหรอก
เรียกว่ากูง่าวดีกว่า
สัดเอ้ย
ก่อนออกพารากองกะจะไปmbk ไปดูร้านกล้องต่อ ก็คิดว่าแวะเยี่ยวซะหน่อย ไม่อยากไปปวดเยี่ยวที่mbk เด๋วเสียตังสองบาทด้วยความงกก็บรรจงแขวน อีถุงปากกาไว้กับที่แขวนตรงประตูห้องเยี่ยว
แง๊แง๊ๆๆ
แล้วกูก็ลืมหยิบออกมาอ๊ะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ
ฮือออ
นึกขึ้นไ้ด้ตอนกำลังจะควักตังซื้อกำไล ตรง หน้าลิโด้
เอ๊ะทำไม มือโล่งๆๆ
วิ่งกลับไปสุดแรงเกิด ห้องน้ำตรง ซาร่า สัด ซ่าราหัวกวย
(กูเหวี่ยง)
ห้องแรก กำลังจะเข้าไป
เจอคนอยู่ในห้องน้ำกำลังจะเิปิดออกมา แต่ก็ไม่ออก
กูเลยดันดัน แล้วบอกว่าโทษนะคะลืมของไว้ข้างใน
ก็เป็น ป้า แก่ๆ แต่งตัวโอเค ยื่นถุงปากกากูออกมาให้
แต่ข้างในถุง กลับมีแค่โบรชัวกล้อง
............
ป้าบอกว่า เจอก็เป็นอย่างนี้แล้วหล่ะหนู
ข้างในมีอะไร
กุก็บอกว่ามีบัตรรถใต้ดินนกับบบบตังและปากกาาา
ป้าก้บอก่ว่า เออ เห็นแค่นี้แหล่ะ ไม่มีอะไรแล้ววว
แล้วชีก็เดินออกจากห้องเยี่ยวไป
....
กูยืนอึ้งแดก
เอ๊ะ
เหลือถุงไว้ให้กูเนี่ย
แปลว่า แม่ง ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าใช่มะ??????/
กูก็ยืนจินตนาการเป็นตัวเองมาเจอถุง
ถ้ากูจะเป็นคนดี รอภารโรง มา งั้นกูก็คงยื่นให้ภารโรงทั้งถุงซินะ
จะเอาแต่ข้างในไปทำซากอะไร
คิดแล้วก็อยากแหกปาก
แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
อีสัด
ขโมยหน้าอี๋ที่ไหนแม่งเอาของกูไปวะ ห่าเอ๊ยยยยยยยยยยย
บ้านเมิงไม่มีจะแดก ทำไมต้องทำตัวแบบนี้วะ เชี่ยยยยยยยยย
ตังกูแม่งเอ๊ย
แล้วไง
กูยืนคิดไปคิดมา
อีป้านั้นแม่งเอาไปป่าววะ
สัด ยืนยักๆอยู่ในส้วมไม่ออกมาเนี่ย
กำลังยัดทุกสิ่งอย่างเข้าไปในกระเป๋ามรึงรึป่าวว่ะ
แม่งงงงงงงงงงง
โอ้ยย กูเหวี่ยงงงงงงงงง
ใครก็ได้ช่วยด้วย เอาตังกูคืนมาเหอะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ
ที่กูยิ่งเคืองก็คือ กูอายุเกิน บัตรนักศึกษาแล้ววววว
แต่กูก็ใช้ความตอแหลแต่งตัวแรดในวันศุกร์(วันศุกร์แต่งยีนส์ได้)
คอยเติมตังมาตลอด
โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
เห็นความลำบากของกูมั่งมั๊ย
แล้วกูจะไปซื้อใหม่เนี่ย ตรวจบัตรปชชกูก็ไม่ได้แล้ว
อีห่าเอ้ยยยยยย
แม่งงงงงงงงงง
อีป้าคนนั้น
เอาไปป่ะ
ขอคืนกูเหอะ
นะ
หรือใครวะแม่งเอาไป
แต่ถ้าป้าไม่ได้เอาไปก็ขอโทษนะ
แต่ถ้ากูยังไม่ได้คืนจนชีพสิ้น
กูก็จะหาคนด่าแทนซึ่งก็คือป้าคนนั้นแหละ
แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
ฮืออออออออออออออออ
ฮืออออออ
ฮืออออออออออืออออออ
แง๊ๆๆๆ
นี่คือเรื่องราวความง่าวและความใจร้ายของมนุษย์
ฟังจากเสียงร้องไห้ของกูแล้ว
ย่อมบ่งบอกว่าใครง่าว
แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
เรื่องของเรือ่งคือ
กูถ่อไปพารากอง เพื่อดูกล้องdslr ที่ใฝ่ฝัน
แล้วก่อนไปกูก็แวะัชั้นเครื่องเขียนแล้วก็ซื้อปากกาเพ้นท์เล็บมามูลค่า 83 บาท ฮือออลดราคาสิบเปอเซนต์ สองแท่ง
แล้วก็ไปดูกล้อง
แล้วก็หย่อน กระเป๋าบัตรรถใต้ดิน (ขนาดเท่าซองใส่มือถือ) ซึ่งมีบัตรใต้ดินเติมเงินแบบนักศึกษาของกู มีเงินอยู่ในนั้นประมาณสี่ร้อยแล้วก็ตังทอนจากเอ็มเควันนั้น ที่แดกกับปู๊ด ก็ประมาณสามร้อยกว่าๆลงไปในถุงปากกาาาาาา
อะไรหลายๆอย่างง ทำให้ความซวยบังเกิด
(อนึ่งถ้ากูยังใช้กระเป๋าเทาใบควายๆที่ใช้มาโกดปี ก็คงจะหย่อนทุกอย่างลงในนั้น แต่เสือกเปลี่ยนมาใช้ใบเล็กไง)
ฮือ
ว่าแล้วก็ ฮือออ
เออ กูทำหาย
รวมๆแล้วก็เกือบพันนึงงงงงงง แหน่ะะะะะะะะะะะ
สัด
แอร๊ยยยยยยย
ไม่ใช่หายหรอก
เรียกว่ากูง่าวดีกว่า
สัดเอ้ย
ก่อนออกพารากองกะจะไปmbk ไปดูร้านกล้องต่อ ก็คิดว่าแวะเยี่ยวซะหน่อย ไม่อยากไปปวดเยี่ยวที่mbk เด๋วเสียตังสองบาทด้วยความงกก็บรรจงแขวน อีถุงปากกาไว้กับที่แขวนตรงประตูห้องเยี่ยว
แง๊แง๊ๆๆ
แล้วกูก็ลืมหยิบออกมาอ๊ะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ
ฮือออ
นึกขึ้นไ้ด้ตอนกำลังจะควักตังซื้อกำไล ตรง หน้าลิโด้
เอ๊ะทำไม มือโล่งๆๆ
วิ่งกลับไปสุดแรงเกิด ห้องน้ำตรง ซาร่า สัด ซ่าราหัวกวย
(กูเหวี่ยง)
ห้องแรก กำลังจะเข้าไป
เจอคนอยู่ในห้องน้ำกำลังจะเิปิดออกมา แต่ก็ไม่ออก
กูเลยดันดัน แล้วบอกว่าโทษนะคะลืมของไว้ข้างใน
ก็เป็น ป้า แก่ๆ แต่งตัวโอเค ยื่นถุงปากกากูออกมาให้
แต่ข้างในถุง กลับมีแค่โบรชัวกล้อง
............
ป้าบอกว่า เจอก็เป็นอย่างนี้แล้วหล่ะหนู
ข้างในมีอะไร
กุก็บอกว่ามีบัตรรถใต้ดินนกับบบบตังและปากกาาา
ป้าก้บอก่ว่า เออ เห็นแค่นี้แหล่ะ ไม่มีอะไรแล้ววว
แล้วชีก็เดินออกจากห้องเยี่ยวไป
....
กูยืนอึ้งแดก
เอ๊ะ
เหลือถุงไว้ให้กูเนี่ย
แปลว่า แม่ง ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าใช่มะ??????/
กูก็ยืนจินตนาการเป็นตัวเองมาเจอถุง
ถ้ากูจะเป็นคนดี รอภารโรง มา งั้นกูก็คงยื่นให้ภารโรงทั้งถุงซินะ
จะเอาแต่ข้างในไปทำซากอะไร
คิดแล้วก็อยากแหกปาก
แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
อีสัด
ขโมยหน้าอี๋ที่ไหนแม่งเอาของกูไปวะ ห่าเอ๊ยยยยยยยยยยย
บ้านเมิงไม่มีจะแดก ทำไมต้องทำตัวแบบนี้วะ เชี่ยยยยยยยยย
ตังกูแม่งเอ๊ย
แล้วไง
กูยืนคิดไปคิดมา
อีป้านั้นแม่งเอาไปป่าววะ
สัด ยืนยักๆอยู่ในส้วมไม่ออกมาเนี่ย
กำลังยัดทุกสิ่งอย่างเข้าไปในกระเป๋ามรึงรึป่าวว่ะ
แม่งงงงงงงงงงง
โอ้ยย กูเหวี่ยงงงงงงงงง
ใครก็ได้ช่วยด้วย เอาตังกูคืนมาเหอะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ
ที่กูยิ่งเคืองก็คือ กูอายุเกิน บัตรนักศึกษาแล้ววววว
แต่กูก็ใช้ความตอแหลแต่งตัวแรดในวันศุกร์(วันศุกร์แต่งยีนส์ได้)
คอยเติมตังมาตลอด
โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
เห็นความลำบากของกูมั่งมั๊ย
แล้วกูจะไปซื้อใหม่เนี่ย ตรวจบัตรปชชกูก็ไม่ได้แล้ว
อีห่าเอ้ยยยยยย
แม่งงงงงงงงงง
อีป้าคนนั้น
เอาไปป่ะ
ขอคืนกูเหอะ
นะ
หรือใครวะแม่งเอาไป
แต่ถ้าป้าไม่ได้เอาไปก็ขอโทษนะ
แต่ถ้ากูยังไม่ได้คืนจนชีพสิ้น
กูก็จะหาคนด่าแทนซึ่งก็คือป้าคนนั้นแหละ
แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
ฮืออออออออออออออออ
